ورود     ثبت نام
Skip Navigation Links
صفحه اصلي
هنرمندانExpand هنرمندان
منابع محتواییExpand منابع محتوایی
تولیداتExpand تولیدات
اطلاع رسانیExpand اطلاع رسانی
درباره مرکزExpand درباره مرکز
اتاق فکرExpand اتاق فکر
پیوند هاExpand پیوند ها
واحد هاي هنريExpand واحد هاي هنري
 
 

 

 

اشعار مقام معظم رهبري :


دلم قرار نمی گیرد از فغان بی تو
                                    سپندوار زکف داده ام عنان بی تو

ز تلخ کامی دوران نشد دلم فارغ                                          ز جام عشق لبی تر نکرد جان بی تو

چو آسمان مه آلوده ام ز تنگ دلی                                      پر است سینه ام ز اندوه گران بی تو

 نسیم صبح نمی آورد ترانه شوق                                  سربهار ندارند بلبلان بی تو

لب از حکایت شبهای تار می بندم                                      اگر امان دهدم چشم خون فشان بی تو

چو شمع کشته ندارم شراره ای به زبان                            نمی زند سخنم آتشی به جان بی تو

زبی دلی و خموشی چون نقش تصویرم                            نمی گشایدم از بی خودی زبان بی تو

عقیق صبر به زیر زبان تشنه نهم                                      چو یادم آید از آن شکرین دهان بی تو

گزارش غم دل را مگر کنم چو امین                                  جدا ز خلق به محراب جمکران بی تو

****

درجواب به شعر معروف حضرت امام خمینی (ره)

تو كه خود خال لبي از چه گرفتار شدي                             تو طبيب همه اي از چه تو بيمار شدي

تو كه فارق شده بودي ز همه كان و مكان                         دار منصور بريدي همه تن دار شدي

عشق معشوق و غم دوست بزد بر تو شرر                      اي كه در قول و عمل شهره بازار شدي

مسجد و مدرسه را روح و روان بخشيدي                          وه كه بر مسجديان نقطه پرگار شدي

خرقه پير خراباتي ما سيره توست                                     امت از گفته در بار تو هشيار شدي

واعظ شهر همه عمر بزد لاف من                                      ي دم عيسي مسيح از تو پديدار شدي

يادي از ما بنما اي شده آسوده ز غم                              ببريدي ز همه خلق و به حق يار شدي

****


 سرخوش زسبوی غم  پنهانی  خویشم                     چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

   در بزم  وصال  تو  نگویم  زکم وبیش                       چون آیینه خوکرده به حیرانی خویشم

  لب  باز  نکردم  به  خروشی  و  فغان                      من  محرم  راز دل  طوفانی  خویشم

  یک  چند پشیمان شدم از رندی و مستی                عمری  پشیمان  ز  پشیمانی   خویشم

  از شوق  شکر  خند  لبش جان نسپردم                  شرمنده  جانان  بگرانجانی   خویشم

  بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر                افسرده دل ازخویشم وزندانی خویشم

  هر چند  امین  بسته  دنیا  نیم اما                        دلبسته   یاران   خراسانی    خویشم

****

زآه سینه سوزان ترانه می سازم

                                                     چو نی زمایه جان این فسانه می سازم

به غمگساری یاران چو شمع می سوزم

                                                           برای اشک دمادم ، بهانه می سازم

پر نسیم به خوناب اشک می شویم

                                                          پیامی از دل خونین روانه می سازم

نمی کنم دل ازین عرصه شقایق فام

                                                             کنار لاله رخان آشیانه می سازم

در آستان به خون خفتگان وادی عشق

                                                     برون ز عالم اسباب ، خانه می سازم

چو شمع بر سر هر کشته می گذارم جان

                                                         ز یک شراره هزاران زبانه می سازم

ز پاره های دل من شلمچه رنگین است

                                                    سخن چو بلبل از آن آشیانه می سازم

سر و تن و دل و جان را به خاک می فکنم

                                                       برای تیر تو چندین نشانه می سازم

کشم به لجه شوریدگی بساط " امین "

                   کنون که رخت سفر چون کرانه می سازم

****

ازسرجان بهر پیوندکسان برخاستم              
چون الف در وصل دلها از میان بر خاستم

وازگون  هرچندجام روزیم چون لاله بود           
از کنار خوان قسمت  شادمان برخاستم

بزم هستی را فرض مهر فروزان تو بود      
همچو شبنم چهره چون کردی عیان برخاستم

همچو بلبل با گران جانان ندارم الفتی        
طوطیان چون لب گشودند از میان برخاستم

از لگد کوب حواث عمر دیگر یافتم                
چون غبار از زیر پای کاروان برخاستم

طاقت دم سردی  دوران ندارم همچو گل          
دربهار افکنده رخت ودر خزان بر خاستم

آزمودم عیش راحت را به کنج دام تو              
 از سر جولانگه کون ومکان بر خاستم

حبت شورده حالان مایه شوریدگی است  
با امین هرگه نشستم   بی امان برخاستم

****

دل را ز بی خودی سر از خود رمیدن است

جان را هوای از قفس تن پریدن است

از بیم مرگ نیست که سر داده ام فغان

بانگ جرس به شوق به منزل رسیدن است

دستم نمی رسد که دل از سینه برکنم

باری علاج شوق گریبان دریدن است

شامم سیه تر است زگیسوی سرکشت

خورشید من برآی که وقت دمیدن است

بوی تو ای خلاصه گلزار زندگی

مرغ نگه در آرزوی پرکشیدن است .

بگرفت آب و رنگ زفیض حضور تو

هر گل در این چمن که سزاوار دیدن است

با اهل درد شرح غم خود نمی کنم

تقدیر غصه دل من ناشنیدن است

آن را که لب به دام هرس گشت آشنا

روزی « امین » سزا لب حسرت گزیدن است .

***